Ponadto znajduje się tam także gumka do włosów, a czasem spinka do ich upinania. Nie zawsze, ale zdarza mi się zabrać również podkład w kremie, próbkę jakiejś wody toaletowej czy perfum oraz grzebień. W mojej kosmetyczce widywałam również gumy do żucia w drażetkach, maści lecznicze do stosowania zewnętrznego czy też tabletki przeciwbólowe. Tak więc jest to przedmiot, którego zawartość oceniam jako niezbędną.

Tak sobie teraz staram przypomnieć, co za dziecięcych lat nosiło się w piórnikach. Nazwa tego przedmiotu bezpośrednio pochodzi od pióra, aczkolwiek pisanie tym przyborem wymagało więcej staranności i zaangażowania, toteż pióro cieszyło się znacznie mniejszą popularnością, niż długopis. Tak, długopis przede wszystkim. Obok niego ołówek, często ołówek z gumką do mazania na końcu. Temperówka, osobna i większa gumka do mazania, kredki, pisaki, a także korektor do pisaków, choć ten ostatni nie był taki popularny.

Poza tymi wymienionymi piórniki wyposażane były w przybory umożliwiające kreślenie różnych kształtów. Tymi przyborami były: linijka, ekierka, kątomierz, cyrkiel, a czasem też większe szablony zawierające różne kształty – ozdobne litery, figury geometryczne czy inne wzorki. Swego czasu też modne było trzymanie Plastusia w piórniku (ludzik zrobiony z plasteliny) i ważne było, by Plastusiowi było wygodnie. Dlatego potrzebował mini prześcieradła, mini kołdry i mini poduszki. Niestety plastelinowy przyjaciel często ulegał uszkodzeniu.